Farewell to Hedwig (and his Angry Inch)

2007-10-22T17:43:00.000+03:00

Περπατάμε σ'ένα μυστικό λιβάδι
κι όλα μοιάζουν μυστικά ...μην μιλήσεις
κατεβαίνουμε στο τούνελ
γεμάτο φωτογραφίες
πεθαμένο παρελθόν
ποιος μας ακολουθεί με βαριά βήματα
ποιο μυστικό μας βαραίνει τους ώμους
κι όλα ξαφνικά μοιάζουν ανηφόρα
δώσε μου το χέρι και μην πεις κουβέντα
μην βγάλεις άχνα
ένας θάνατος μας περιμένει στην επόμενη γωνία
πώς βρεθήκαμε απ' το δάσος σ' αυτήν την καταραμένη πόλη ;
EIΠΕ O Μαθιός
το παραλήρημα στον ύπνο του μοιάζει με το δικό μου
πόσες συμπτώσεις, πόσες διαδρομές που διασταυρώνονται
ξεμένουμε από λόγια
κι από χειρονομίες
κι από αέρα (μας περιμένει ένας μικρός θάνατος)

2007-09-19T11:34:00.000+03:00

Μόνο οι εκλεκτοί είναι καλεσμένοι
σ' αυτήν την ανίερη συνάθροιση
ο Μαθιός δεν πίστευε σε τίποτα από αυτά
σε μυστικιστικές τελετές και τέτοια, αλλά
βρισκόταν εκεί για την μικρή του οπτασία
που έβλεπε κάθε μέρα με το χαλασμένο του μάτι
χωρίς να μπορεί να αγγίξει
κι έτσι, ίσως σήμερα, για πρώτη φορά,
θα έπιανε το χέρι της σ΄ αυτήν την τελετή,
αν ήταν λίγο τυχερός, ώστε να καθήσει δίπλα της
αυτός, ο παραμορφωμένος, στα όνειρά του βυθισμένος
σε τόση ομορφιά...
μαύρα μαλλιά, και το πιο υπέροχο, πέρα από κάθε
φαντασία, σκούρα μαύρα μάτια
στα χέρια ξεπρόβαλαν οι φλέβες της
και τόσο δα μικρά κοκαλάκια- τι πλάσμα!-
ξεβρασμένο απ' το φώς στο σκοτάδι
"μόνο οι εκλεκτοί" , αυτή ήταν η εκλεκτή
αλλά εκείνος φοβόταν, και το χαλασμένο του μάτι
ξέφευγε ακόμα περισσότερο απ΄ την πορεία του
φοβόταν όχι εκείνη, αλλά το σκοτάδι
που τώρα τους περικύκλωνε από όλες τις μεριές
κι έπειτα! εκείνα τα κεριά, τοποθετημένα
στις πιο απρόβλεπτες γωνίες του δωματίου
σκοτεινή ακόμα κι η ανάσα της δικής του οπτασίας
αλλά έπρεπε να περιμένει, ένα τυχαίο άγγιγμα
κι έτσι περίμενε, κι όλο σκεφτόταν
"μόνο οι εκλεκτοί"

2007-09-10T18:16:00.000+03:00

dissolving in tiny circles my love (your image)
αν έγραφα μια ιστορία θα μιλούσα για κάποιον τόσο παραμορφωμένο
για κάποιον που απείχε τόσο πολύ από την ομορφιά
και την έψαχνε στα πιο παράξενα σημεία
στα σκουπίδια , ας πούμε, σε μπιχλιμπίδια, σε χάντρες
που αντάλασσαν οι κατακτητές με τους Ινδιάνους
τα μάζευε και τα κολλούσε στους τοίχους του
αναζητώντας λίγη ομορφιά ή λίγη γαλήνη,
αν είναι εφικτό για τον Κουασιμόδο ή τον κόμη Δράκουλα
ήθελε μόνο, ξέρεις, να δει τις καλτσοδέτες σου,
ήσουν κι εσύ από άλλη εποχή, από έναν κόσμο παράτερο
τα ρούχα σου δεν ταίριαζαν, τι ιστορία είναι αυτή Θεέ μου,
βασανιστική, ένα πρόσωπο γεμάτο εγκαύματα, κι ένα κασκόλ,
δώρο φίλου, για να κύβει τα προγούλια
κι ήταν οι πληγές του τόσο ιδανικές
όταν σε άγγιζε τα παραμορφωμένα χέρια έβγαζαν φωτιά
ώρα σου και σενα να καείς μικρό κακομαθημένο λουλούδι
όλοι τον ακολουθούμε, το αγαπημένο μας τέρας με χάντρες
στα χέρια, για εξευμενισμό-- πάρε με

2007-08-16T21:27:00.000+03:00

δεν έχω άλλες εικόνες να δείξω
η φύση με πληγώνει ή μάλλον όχι με μελαγχολεί
δεν μπορώ να συνδεθώ μαζί της
γιατί δεν είμαι πια ο εαυτός μου
έχω γίνει κάτι άλλο, μια περίληψή του ίσως,
κι η φύση μου θυμίζει αυτό που κάποτε ήμουν
τώρα κοιτάω στα μάτια τον ήλιο και βλέπω θάνατο
βλέπω μια αρρώστια
βλέπω ένα χνάρι χαράς και νιώθω τα χνώτα μου να βρωμάνε
από ένα περσινό λάθος
εκείνο το περσινό λάθος αναμοχλεύει όλο το παρελθόν συμπυκνωμένο
βουτάω στη θάλασσα κι έρχεται βίαιο κύμα
εκεί που κάποτε κολυμπούσαμε γαλήνια
εγω και κάποιοι φίλοι, από τα παλιά
δεν θυμαμαι πια ποιος πρόδωσε ποιον
ακούς που φυσάει στην έρημη γη
ζηλεύω αυτούς που πήγαν διακοπές και ποτέ δεν χρειάστηκε να γυρίσουν

2007-08-14T20:39:00.000+03:00

ακολούθα τα φθαρμένα σου παπούτσια...διαδρομές καλοκαιρινές η πέτρα καιει ο βράχος καίει, η νύχτα κλαίει, γιατί δεν της φέρθηκες σωστά, της είπες ψέμματα πάλι, η αλήθεια είναι ότι έλειπα, πάντα έτσι απαντάς, αλλά πού πας, όταν λείπεις...ακολούθα τα φθαρμένα σου ρούχα που κρέμονταν μέρες στην ξαπλώστρα, δεν σου κάνουν πια, από αυτά τα μισά δεν έιναι αρκετά, υπάρχει ένα νόημα σ' αυτά που λέω, ρωτάς, και δεν ξέρω τι να απαντήσω πια, το νησί μας απομακρύνεται, τι αλήθειες ψάχνεις να ακούσεις, τα εφηβικά σου τραγούδια τα λένε όλα, αλλά σαν να ξέχασες να τα μελοποιήσεις και χάσκουν κι αυτά μισά, ανολοκλήρωτα, σαν τα ατέλειωτα σχέδια σου, που ατενίζουν το Όμορφο, take the plan spin it sideways, πες μου όπως λένε και τα τραγούδια πως θα κάνεις την μεγάλη αλλαγή, πως θα δείς αλλιώς τα πλευρά μου να γέρνουν προς το μέρος σου, πού είσαι όμορφη μέρα σε ψάχνουμε όλα τα χαμένα παιδιά...στεκόμαστε μπροστά από πόρτα με χαλασμένο κλειδί. χτυπάς και ξέχαΣΕΣ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΟΥ "ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΝΟΙΓΩ" η φωνή από μέσα, πάρε τα χαλασμένα παπούτσια σου και φύγε εμείς θα μείνουμε εδώ στο κλειστό δωμάτιο κι όταν φτάσει η ΩΡΑ μας θα ναι όμορφη η μέρα όπως μας υποσχέθηκες και θα μαστε κι εμείς όμορφοι και θα πετάξουμε από το ανοιχτό παράθυρο, και δεν θα χρειαζόμαστε ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ πια, ίσως ούτε και ρούχα, ΘΑ ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ στην ξαπλώστρα κι εμείς γυμνοί, οι βιαστές των λόγων σου , θεέ ή όπως αλλιώς θέλεις να σε ονομάζουν, εσένα που δεν τα μοίρασες σωστά, έλα γλυκιέ μου, σκίσε τα ρούχα σου και πες αντίο

2007-07-12T17:25:00.000+03:00

-Ποιος είναι ;
-Έλα, σε περιμένω ώρα.
-Όσο πιο πολύ με περιμένεις, τόσο πιο πολύ θα μ' ευχαριστηθείς.
-Είσαι ακόμα πιο όμορφος απ' ό,τι περίμενα
-Έχω γραμμένη πάνω μου τη μοίρα πολλών
-Και τη δική μου ; άσε με να τη δω...
-Η δική σου τώρα σβήνει. Τη βλέπεις, εδώ πάνω στο μανδύα μου, ίσα που προλαβαίνεις...
-Κρίμα, Κι είχα τόσα μυστικά να σου πω ακόμα
Είχα να σου πω για παραλίες που δεν έχω πάει
μόνο στα χτεσινά μου όνειρα
-ΚΙ εγώ θα σου δείξω άλλες, φτιαγμένες από αέρα, με κύματα από ζεστό και κρύο και χρώματα πολλά που δεν ξέρεις το όνομα τους, εκτός ίσως από κάποιες αποχρώσεις του μωβ.
-Μα ποιος είσαι επιτέλους...κάπου σ' έχω ξαναδεί τρέχοντας με χίλια χιλιόμετρα την ώρα απ' το παράθυρο του αυτοκινήτου, να καθρεφτίζεσαι στα κτήρια
Ή σε μια λίμνη, πάλι καθρεφτιζόσουν και με καλούσες στα βρώμικα νερά της από τα έγκατα της γης
-Ναι, αλλά σου λεγα θα σε μεταφέρω στο απέραντο διάστημα
-Να σε φωνάζω Θάνο λοιπόν ;
-Aν στο κάνει ευκολότερο
-Δεν θέλω το χαϊδευτικό σου, θέλω να ξέρω πως θα γυρίσω...αναγεννημένη
-Πάντα θα γυρίζεις, αλλά θα έχεις ξεχάσει όλα τα προηγούμενα
-Κι αν σε φωνάξω, "Θάνατο", εσύ θα ακούσεις ;
-Κάνε μια ευχή κι εγώ θα μαι στο πλάι σου
-Σ αγαπώ, μην μ αφήνεις, περιμένω το ταξίδι μας
-Κι εγώ σ' αγαπώ. έλα να σε φιλήσω στα μάτια
.....

2007-07-11T01:27:00.000+03:00

Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γράψει κανείς. Fucking candlelight, είχα ξεχάσει να γράφω με χαρτί και μολύβι. Δεν ξεχωρίζω χρώμα, χάνω τα σχήματα, χάνω την όψη των πραγμάτων. Η οθόνη αναβοσβήνει, είναι πέρα από τις δυνάμεις μου. Μου θυμίζει ένα τραγούδι ενός παλιού ονειρικ\ό φίλου ... "ΜΠΡΟΣ στα μάτια μου περνάνε/και με παίρνουνε και ΠΑΝΕ"
Ψ'αχνω τα δικά μου ιερογλυφικά . 'Ηχοι από υπολογιστές που ανοίγουν και κλείνουν και μακριά ///απειλητικά καλώδια (από μακριά ; ) Θέλω να τα τυλίξω στα χέρια να απορροφήσουν όλο τον ΠΟΝΟ- να δουλεύουν άραγε και μ αυτήν την ενέργεια. EXCURS: έβγαλα απ΄το ψυγείο τον καφέ, μετά από έναν μικρό πείραμα, πόσο μπορεί να αντέξει ο καφές στο ψυγείο- - - κι ήρθα εδώ να σας απαριθμήσω τις σκέψεις μου/ άραγε γίνεται όσο πιο απλά και καθαρά...χωρίς μουτζούρες του διεστραμμένου μυαλού. Γράφω λοιπόν σ' έναν κόσμο που ΠΕΦΤΕΙ γιατί δεν είναι τριφασικός πια . θα σας συνεχίσω κάποτε μια ιστορία που αψηφά τον θάνατο, ίσως σε μερικά λεπτά από τώρα, ίσως και στο μεγάλο ΠΟΤέ ακούστε το απίστευτο countdown...5...
4..
3...
2....
1.....
ΤΩΡΑ

2007-06-29T17:02:00.000+03:00

LITTLE MISS SUNSHINE

2007-06-28T12:09:00.000+03:00

THE GREAT ECSTASY OF ROBERT CARMICHAEL

2007-06-13T20:39:00.000+03:00

με αγωνία λίγο πριν φτάσει για το συνηθισμένο μας γαμήσι, σας πετάω ακόμα ένα μήνυμα σε μπουκάλι : πώς να του το πω
"kiss me like there s no tomorrow"
EKEI ΠΟΥ ΞΕΡΩ
πάλι ένα στα γρήγορα
πάλι μια πίπα
πάλι μια απ' τον κώλο
κι εγω το μόνο που θα ΘΕΛΑ να δοκιμάσω
σαν πιο τρελό ναρκωτικό
ΕΝΑ ΦΙΛΙ
δεν είναι ρομαντικό
θέλω τη δόση μου και πάει καιρός...

2007-06-12T12:29:00.000+03:00

Ευχαριστώ τον y.k.m.t. , γιατί υπήρξε το ιδανικό μοντέλο!

2007-06-04T21:58:00.000+03:00

μην παίζεις με το γυαλί/μικρό παιδί
κι αν δεν κοπείς, μπορεί να λιώσεις/
σαν τη ζωή/σαν το χιόνι/στα χέρια της/μπορεί
να ΤΡΈΞΕΙ ΝΕΡΌ απ τις πληγές αντί για αίμα/
μπορεί όλα όσα σου έμαθαν να ήταν/ψέμα
να μ' ακούς όμως όταν λέω/πως είσαι
ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΟ ΦΩΣ του ήλιου/
κι αν λιώσεις θα τρέξεις/ποτάμι//
στις φλέβες μου...τρεξε

2007-05-30T14:06:00.000+03:00

πρέπει να ανέβεις πιο ψηλά
ξαφνικά/ σε περιμένει ένα καινούριο μέρος
ένα μυστικό σπίτι//
αλλά πρέπει να ανέβεις
από κάτω η παραλία σου, νομιζες θα ταν αρκετή.
Δεν είναι πια/σε περιμένουν χίλια σκαλοπάτια//\
να φτάσεις αυτό που ήταν από την αρχή δικό σου

2007-05-19T08:29:00.000+03:00

2007-05-14T23:04:00.000+03:00

που ταξιδεύεις με την φευγάτη σου ματιά...πάρε με μαζί σου, έλα να ανέβουμε μαζι σε ένα αεροπλάνο, αν έμπαινα στη σκέψη σου ίσως να θελες να γίνεις πιλότος, ίσως κι εγώ να θελα να είμαι/////

2007-05-08T12:46:00.000+03:00

ναι, έλειψα για λίγο
\δεν πίστευα ότι θα λείψω σε κανέναν/
εγώ και τα άσκοπα μηνύματα μου
σε μαγικά κουτάκια ή σε μποτίλιες
\θυμάστε την λέξη "μποτίλιες"??/
κάθε φορά που ζω λίγο, ξεμένω από λέξεις
"φοβάμαι πως πρέπει να διαλέξεις"
λέει η φωνή κάπου από μέσα
ποια μαγικα ΣΧΟΙΝΙΑ να πλέξεις/
καινούριες/ιστορίες και ποιες φοβίες
σ' ακολουθούν, όπως έλεγε η ταινία
"σε δημόσιους χώρους"
τι πιο πολύ απ' όλα φοβάσαι
/μην σπάσει αυτό το εύθραστο έδαφος
κάτω/ απ΄τα πόδια σου/ή μην
ανακαλύψεις στον ψεύτικο τοίχο
μια τρύπα/ του αγαπημένου σου ηδονοβλεψία/
που δεν είναι άλλος, απ' τον εαυτό σου
ΣΕ ΓΝΩΡΙΜΑ ΔΩΜΑΤΙΑ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ

2007-04-24T16:38:00.000+03:00

τριγυρνάμε μέσα σε σκοτεινούς διαδρόμους
πιο πολύ του εγκεφάλου
παράγει σκοτεινές ιδέες--αλλά
δύσκολο να τις ακολουθήσεις μέχρι τέλους/περιμένεις
το δικό σου τρένο// και λες
όσο κτυπούν οι λεπτοδείκτες επιμένω
σήμερα είπες "ένιωσα κάτι απ' τον παλιό μου εαυτό"
σε ζηλεύω γι' αυτό /όπως ζηλεύω
τα παιδιά που συναντώ στις διαδρομές μου/κι είναι το πολύ
δεκαπέντε μια μαγική ζωή ανθίζει /κάτω απ' το σβέρκο τους
σαν τατουάζ, σαν μια πηγή ιδεών//σαν υποψία
ότι το καλύτερο δεν έχει έρθει ακόμα
σαν όνομα ενός ρόδου που πλημμύρισε
το σπίτι ευωδιές/
/αναπάντεχα/

2007-04-19T09:50:00.000+03:00

βάρεσες την πόρτα δυνατά όταν μπήκες/
πάντα έτσι/πάντα θορυβώδης//αλλλά μπήκες/
σε άφησα ακόμα μια φορά/
χτες κάναμε σχέδια/για το μαγαζί σου
(εγώ τουλάχιστον έκανα, εσύ/
δεν ξέρω....σε άκουγα όμως
σε ΔΙΑΒΑΖΑ στην άλλη άκρη/να απαντάς
--------------------------------------
με άγγιξες/με κομμένα δάχτυλα
πληγωμ/ένα ///φιλί/αλλά δεν σε νοιάζει/
η ζωή στη ζωή
με κομμένα δάχτυλα μ' έπαιρνες/
κι ήταν δύσκολο να μ' αγκαλιάσεις--
γι' αυτό και δεν το έκανες
αλλά μ' έπαιρνες ζωή στη ζωή
ζωώδη ένστικτα, ακόμα κι αν έτρεχε αίμα//
εσύ θα τό κανες
"καλό;" -"καλό!" [ήταν αυτά που είπαμε
όλα κι όλα]
---------------------------------------
με κομμένες τις άκρες των χεριών
τώρα μοιάζουμε περισσότερο
τον ήξερα κι εγώ κάποτε αυτόν τον πόνο
αλλά για σένα η ζωή είναι ζωή///
συνεχίζει δυνατότερη, μεγαλύτερη
πιο βίαιη, πιο όμορφη
δάνεισέ μου τις άκρες των δαχτύλων σου//
και λίγα, λίγα απ΄τα σχέδιά σου

2007-04-15T10:26:00.000+03:00

"ταξίδεψέ με", είπα
δεν είσαι άλλο από μια μικρή εκδρομή/μια στιγμή
μέσα στον χρόνο, ίσως αλλιώς ένα άδειο πακέτο τσίχλες
μέσα στο καλάθι
ή ίσως αυτό να είμαι εγώ
μασούσες ασταμάτητα μέχρι να φύγει η πρώτη γεύση
και μετά πάλι απ' την αρχή
και τώρα δεν μένει άλλο απ' το να δώσω το τέλος μου
"ταξίδεψέ με" "καράβι"
αραγμένο εκεί πολύ καιρό/
για επισκευές/κοιτώ/
κρυφά πίσω απ' τα φυτά της άμμου/
σχοίνα ή κάκτοι ή καλαμιές//
όλα της ερήμου, αλλά
περιμένουν να ποτιστούν από ξαφνική βροχή/
γι' αυτό θα πω ακόμα μια φορά
"ταξίδεψέ με"

2007-04-12T20:04:00.000+03:00

κοίτα τα πώς καθρεφτίζονται
αναπνέουν σ'ένα άλλο σύμπαν
πάρε βαθιά ανάσα πριν βουτήξεις κι εσύ
στη χώρα από γυαλί, στο μαγικό χαλί
στα πόδια σου χορεύουν πεταλούδες
στα μάτια σου τρέχουν εμπρός όλες εκείνες οι ταινίες που δες
και σου άρεσαν, προβάλλονται
για σένα ξανά, τα χέρια σου
μυρίζουν μαργαρίτα πριν να πάρουν φωτιά
ένας κόσμος κάτω απ' τον ήλιο, πέρα απ' τον ήλιο
καθρεφτίζεται κι ανάβει

2007-04-05T15:15:00.000+03:00

sleep tight
just for tonight

2007-04-03T08:39:00.000+03:00

μια άλλη άποψη του μωβ, όταν δεν είναι, όπως το θέλουν, πένθιμο
όταν γυρίζει το κεφάλι και Τους φτύνει κατάμουτρα

όταν προσκαλεί τη νύχτα, όταν λούζεται το γκρι,
όταν περιμένει υπομονετικά το μαύρο
να μας σώσει

"Nα μας σώσει"; είπα...
Η συνάντηση ήταν εντελώς αποτυχημένη. Κι ήταν έτσι γιατί ζητάς σωτηρία.
Ο κύριος ίσιωσε τα γυαλάκια του. Πρόσφερε ένα δεύτερο ποτήρι νερό. Έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες να ανοίξει συζήτηση. Small talk. Θέματα πιο ουσιαστικά. Αλλά επαναλαμβανόταν. Μου φάνηκε αστείο το πώς σε παλιότερες συναντήσεις αντιδρούσα σε αυτές τις ατάκες, προσπαθώντας κι εγώ να σπάσω τη σιωπή, να αρχίσω μια κουβέντα, να πω μια γνώμη, ένα τίποτα απ' το κενό, ενώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η αργή αυτή κίνηση, όταν βουλιάζεις στο κενό κι αναρωτιέσαι, πού είναι ο πυθμένας, κι αν ζουν εκεί αστερίες ή άλλα πλάσματα της θάλασσας, κοράλια ή φύκια, κι αν όποιος κάνει τη βουτιά αυτή και πιάσει πάτο, μια χούφτα άμμο δηλαδή, νωπή, μεταμορφώνεται σε γοργόνα, κι αν ο θάνατος μοιάζει λίγο με τον ύπνο, αν ευδοκιμούν κι εκεί τα όνειρα, αν είναι φωτεινά ή σκοτεινά ή κάτι ενδιάμεσο, αν είναι μουσική ή εικόνα, κι αν βάφει τα βλέφαρά μας χρωματιστά, να ΄ναι το χρώμα μωβ. Και πιο πολύ απ' όλα με απασχολούσε αν είναι κανείς μόνος ή με το άλλο του μισό ή με αγνώστους που στέκονται πλάι του, όχι πίσω του ή εμπρός του, οικείοι, σαν από πάντοτε δηλαδή, σαν μάνα και πατέρας ή εκείνος ο χαμένος αδελφός που ήταν παιδικός φίλος κι έπειτα μεγάλωσε και χάθηκε σε άλλα μονοπάτια-και τώρα πια δεν λέτε λέξη-///Κι έπειτα κόπηκε απότομα αυτό το νήμα που με οδηγούσε σε αδιέξοδες σκέψεις. Μόνο κάτι φευγαλέο ακόμα, αν σήμερα θα βρέξει, κι αν θα μπορέσει ο ύπνος μου να μοιάζει λίγο πιο πολύ με θάνατο

2007-04-01T21:23:00.000+03:00

μωβ ...πολύ πετυχημένο χρώμα για το αεροδρόμιο του Τορόντο
τι θυμάμαι περισσότερο από αυτό?
αναρωτιόμουν πως έδενε με τόσο χιόνι
το άλλο που θυμάμαι, απαγορευόταν παντού το κάπνισμα, εκτός
από ενα μικρό ιταλικό φαγάδικο
κι ήταν όλοι, ήμασταν όλοι, μαζεμένοι εκεί
αδηφάγοι, εθισμένοι, καταδικασμένοι
και το τελευταίο που θυμάμαι (ένα κλειστοφοβικό αίσθημα)...
όπως φαινόταν η φισούνα
που συνέδεε το αεροπλάνο με τους διαδρόμους του αεροδρομίου
-κι έπρεπε κι εγώ να περάσω από εκεί-
Λατρεύω τα αεροδρόμια
έιναι μια βαβέλ, αλλά όλοι μαζεμένοι σε μια κρυφή συνομωσία
συμπιεσμένοι στην υποψία του ταξιδιού, την προσμονή
"Γιατί, γιατί, γιατί, το αεροδρόμιο είναι το ιδανικό μέρος για σένα?"
Είναι η αιώνια φυγή ? Είναι το ανάμεσα στο εδώ και το εκεί? Στο τώρα και στο άλλοτε?

Είναι σίγουρα μια υπόσχεση...
Μια υπόσχεση μακρινή στον χρόνο, δίπλα σου στον χώρο, κι απλώνεται
"Το αεροπλάνο πετά ξανά/Δες πως μετρά
με τα φτερά του/Τα σημάδια του θανάτου"

2007-03-29T10:30:00.000+03:00

...σαν σήμερα γεννήθηκα. Δεν το μετανιώνω, νομίζω...
Δεν θέλω δώρα, δεν θέλω τραγούδια, δεν θέλω φωνές...
Μόνο να με θυμούνται αυτοί οι κάποιοι
μ' ένα χαμόγελο στην άκρη του χειλιού,
που σαν σήμερα γεννήθηκα

2007-03-27T12:29:00.000+03:00

μια Κυριακή του Ήλιου, θέλησα να πω μια ιστορία/
ποιος μου την έκλεψε; πάλι δεν ήταν αρκετή ;
στην πατούσα μου όλες οι φωνές των Άλλων//
κι εγώ το μόνο που ήθελα...
να μεταμορφωθώ από Λούλου σε Οφηλία/
να αφεθώ/να πλημμυρίσω τις σκέψεις σας/
κι εσείς τόσο κοντά ο ένας στον άλλον/δεν κάνατε χώρο//
αλλά την επόμενη φορά θα ξέρω/θα κολυμπήσω στο χρόνο, στα όρια/
θα πολεμήσω, ετοιμοπόλεμη/χωρίς σκοπό/ή προς τη λίμνη ίσως
στις καλαμιές/μέσα στην πόλη, αλλά αλλλού/
θα σας μπερδέψω κι από εχθροί θα θέλετε να γίνετε φίλοι///
κι εγώ ΔΕΝ ΘΑ ΘΕΛΩ πια...

2007-03-25T16:01:00.000+03:00

..."ποιος σου έκλεψε ας ξέραμε τη χαρά σου"...

λαγνεία, σε κρυμμένα δωμάτια/που μπαίνει το φως ντροπαλό/πορτοκαλ/ι
μας αραδιάζει τις νότες του/το κορμί αδειά/ζει//ρουφάει θαρρώ τα φωτόνια/μπορώ να χω κι εγώ ένα/πλασμένος ο κόσμος/στα χέρια σου/για όμορφους ανθρώπους//πονάει/καμιά φορά/μα το απαλύνει/η γράμμωση στο μπράτσο σου/και μια υποψία πορτοκαλ/ιού, του ήλιου νομίζω/κάτω απ' τα νύχια σου//πώς λαγοκοιμάται η λαγνεία//σ ' έναν κόσμο για όμορφους ανθρώπους/ήρθες αλλά δε στάθηκες αρκετά, για να μετρήσω τις ραβδώσεις των χεριών ή των χειλιών σου/και τώρα μόνο τις ονειρεύομαι, τις υποψιάζομαι, ή αν είμαι τυχερή τις ψάχνω σε άλλους, όμορφους, ανθρώπους

"μ' έμαθες να κοιτάω χαμηλά"

2007-03-22T12:15:00.000+02:00

2007-03-22T11:57:00.000+02:00

No such thing as a Perfect Suicide

2007-03-19T12:24:00.000+02:00

να 'ταν το μέρος που κοιμάσαι/που αράζεις/όταν η ζωή σε φτάνει στα όρια/κι εκεί στέκεσαι/στο ενδιάμεσο/κι αποκοιμιέσαι/σε τούτη τη σκιά/τις δύσκολες ώρες/στο ενδιάμεσο/ανάμεσα σε δύο χώρες/τη δική σου, τη δική μου/ποια γη ποτίζεις/όταν δεν κοιμάσαι/ΕΔΩ

2007-03-17T21:29:00.000+02:00

στα χνάρια
μιας πληγής του Φαραώ
έλεγα
να σε
ακολουθήσω
αλλά εσύ είσαι διαφορετική, μικρή μου αγαπημένη//
στάζεις αίμα στο πίσω μέρος του σβέρκου/
σ' ακολουθώ με κλειστά μάτια/
στάζεις αίμα στ' ακροδάχτυλα/ σ' άκουσα/
να μου σφυρίζεις τις διαδρομές σου μέσα απ' τα σπαρτά//
ώσπου να πάρεις το χρώμα της ασφάλτου/
εσύ είσαι διαφορετική, αγαπημένη...
παλεύεις στου κρανίου τα τοιχώματα//
κρανίου τόπος//
να σε μαζέψω, να σε ταριχεύσω, να σε χαιδέψω,
κάθε που η τύχη μου τελειώνει

2007-03-15T12:08:00.000+02:00

ποιο φως ; ( ο λόγος νεκρός )

2007-03-13T11:21:00.000+02:00

Όνειρο ??: Είναι πρωί και ξυπνάς και ξυπνάω και μου λες κοιμήσου! &κατεβαίνεις στην παραλία του παραδείσου.

&:κατεβαίνω κι εγώ με γυμνά πόδια στην άμμο κι ένα ζευγάρι τακούνια στο χέρι. (ρωτάς: το κλειδί το έχεις φέρει;)

&:κάθομαι κάπου μακριά. Και μου λες «έλα κάτσε μαζί μου, έλα κοντά»

&:καθαρίζεις φρούτα (αχλάδια,πεπόνι&ανανά). Ρωτάς αν πεινάω. Κοιτάς πονηρά, απλώνεις το χέρι και μου δίνεις να φάω.

&:φεύγω για λίγο. &μη νομίζεις:σε είδα να με ψάχνεις με την άκρη του ματιού σου,(φοβάσαι μην φύγω;)

&:είσαι κουρασμένος, αλλά ακόμα θέλεις παιχνίδια: γέρνεις το κεφάλι, σουφρώνεις τα χείλια , σηκώνεις τα φρύδια.

&:είμαι κουρασμένη, αλλά όλα γύρω λάμπουν, όλα είναι καθαρά.
Η θάλασσα καίγεται, ο αέρας σκορπάει φωτιά. Μία φορά-Ποτέ ξανά

Μια στιγμή που έγινε όνειρο που το φέρνει μαζί του ο ήλιος όταν έρχεται και τώρα πια που η μνήμη κρατάει πολύ λίγα κι ο χρόνος μετράει ασταμάτητα γυρίζει πάλι σαν όνειρο τόσο καθαρό... σαν να μην έγινε ποτέ κι ας έγινε και το ξέρω ποτέ δε θα ξαναγίνει και τώρα πια είναι μόνο φως που αστράφτει καθαρό... δεν είναι γεγονός είναι όνειρο φωτογραφίες του μυαλού στη σειρά λίγες καθαρές στιγμές αποτυπωμένες στον ήλιο...
Και είμαι ο τελευταίος αυτόπτης μάρτυρας αυτού που ήταν.
Μόνο εγώ μπορώ να δω αυτό το όνειρο γραμμένο στην μπομπίνα του καθαρού ουρανού να προβάλλεται - ξανά και ξανά - με τον ήλιο - το πρωί - που με ξυπνάει.

Πραγματικότητα : γυρνώ σπίτι μόνη/ κλειδώνει η πόρτα/ αφήνει πίσω της θορύβους/ κάποια μέρα θα τους μαζέψω σ' ένα καλάθι/ φόβοι,πάθη/ όλα θα πεταχτούν απ' το παράθυρο/ χαρτάκια να τα μαζέψει ο πρώτος περαστικός

2007-03-08T18:17:00.001+02:00

Ένιωσες ποτέ πως θέλεις να πεθάνεις ; Το ‘νιωσες να ανεβαίνει σαν αίμα στο κεφάλι σου , να μην μπορείς να κατευθύνεις το μυαλό σου σε άλλη σκέψη ; Δεν υπάρχει διέξοδος- μιλάω για έναν διάδρομο όλο πόρτες κλειστές- ψάχνεις ν’ ανοίξεις, τρέμεις στην ιδέα του τι κρύβεται από πίσω τρέχεις απ’ άκρη σ’ άκρη του διαδρόμου- το σκέφτεσαι , το ξανασκέφτεσαι , λογικά και ψύχραιμα , λίγος πανικός μετά , οι μέρες περνάνε , που είναι λοιπόν το δίλημμα ; -- Κοιμάσαι, τρως,
στο διάδρομο, κοιμάσαι , τρως ... οι ώρες περνάνε// μήνες χρόνια πια δεν ξέρεις...Ίσως να ήταν μόνο λίγα δευτερόλεπτα, τι σημασία έχει, που είναι το πρόβλημα; Παράξενα παιχνίδια παίζει μόνο το μυαλό , όχι οι άνθρωποι, οι άνθρωποι είναι μικροί και προβλέψιμοι. Παράξενα παιχνίδια παίζει μόνο το μυαλό που δεν μπορεί να δει πόσο απλά είναι τα πράγματα, με μαθηματική ακρίβεια. &ξεφεύγει , κι εκτροχιάζεται. &ο άνθρωπος ξεφεύγει, κι εκτροχιάζεται. &η ζωή ξεφεύγει , σαν νερό απ’ το αυλάκι, κι ο άνθρωπος μόνος σαν δέντρο τελευταίο , σαν δέντρο απότιστο—κι ακούει φωνές παιδιών από κάποιον άλλο κήπο που δεν είναι ο δικός τους κι ακούει το κύμα να σκάει σε άλλα βράχια και το ποτάμι να τελειώνει σε άλλες θάλασσες - - - & ΞΕΡΕΙ : ξηρασία. Συνήθισες λοιπόν στο χαμηλό τεχνητό φωτισμό του διαδρόμου , στη χαμηλή περιεκτικότητα οξυγόνου, στη δυσοσμία , στις διεστραμμένες σκέψεις σου. Και τότε ξέρεις τι θα κάνεις με απόλυτη ψυχραιμία και μαθηματική ακρίβεια υπολογισμένο : θα πεθάνεις ... πέφτοντας από το παραθυράκι δέκα ορόφους ψηλά & θα προσγειωθείς , με μαθηματική ακρίβεια υπολογισμένο, σ’ έναν ακάλυπτο χώρο και ένα είναι το σίγουρο αποτέλεσμα , θα πεθάνεις , γιατί βλέπεις τα πτώματα των προηγούμενων χαλί πάνω στον πάτο του κτιρίου, κι όμως θέλεις κι εσύ να βρίσκεσαι εκεί στην αιώνια λήθη ,μακάβριο θέαμα για τον επόμενο, μέχρι να ’ρθει κι η σειρά του. Είναι μεγάλο πράγμα η μνήμη. Είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να ξεχνάς. Κάθε μέρα είναι διαφορετική, κάθε μέρα ο ήλιος είναι ένα δώρο ... μπήκε απ’ το παράθυρο απρόσκλητος και σ’ έκλεψε σαν τρελός εραστής. Κάθε λάθος σαν να μην έγινε, κάθε πόνος σαν να μην δόθηκε, κάθε δρόμος σαν να μην περπατήθηκε & να περπατιέται για πρώτη φορά... &η καρδιά χτυπά τους πρώτους της χτύπους σε πρωτόγονα τύμπανα κι είναι νεογέννητο που κλαίει γιατί πεινάει, τόσο απλά. Το χτες δεν υπάρχει, έτσι δεν υπάρχει και το αύριο, ο χρόνος συμπυκνώνεται σε μια μικρή στιγμή που ούτε την καταλαβαίνει κανείς /// ΑΛΛΑ πώς να ξεχάσει κανείς την ανάμνηση. Και πώς να ξεχάσει το δάσος που στοιχειώνουν ξωτικά τους δρόμους της πόλης τη νύχτα μια αγκαλιά που στένεψε ή που άνοιξε τα χέρια άφησε το κορμί που αγκάλιαζε κι έσβησε στους καπνούς Θεέ μου τα κάστρα τα χτισμένα σε βουνά τη ζούγκλα με τους χορούς των ιθαγενών και τους εξωτικούς καρπούς το δωμάτιο που έγινε ο πιο τρομερός βιασμός τον ήλιο να ζεσταίνει τη θάλασσα τη θάλασσα να παγώνει το κορμί τα σεντόνια που ήθελαν άλλαγμα τον ετοιμοθάνατο τον πεθαμένο το χιόνι που λάσπωνε τα παπούτσια του τέτοιο χιόνι και μαζί το βλέμμα που καρφώθηκε κάπου μακριά σε κάποια κεραία νομίζω- τη μαγική παραλία// κι απ’ όλα πιο καθαρογραμμένο στον πίνακά μας με κιμωλίες χρωματιστές : τα λόγια/// ΑΛΛΑ το μυαλό παίζει παράξενα παιχνίδια , κι έχει ένα πολύ αγαπημένο που το παίζει μ’ εσένα αντίπαλο και συμπαίκτη κι όλο χάνεις : θυμάται ό,τι θέλει να θυμάται και ξεχνάει ό,τι θέλει να ξεχνά—είναι κι αυτό μια μικρή ευτυχία ΑΛΛΑ τα ξεχασμένα σηκώνονται , επαναστατούν κι επιστρέφουν μεγεθυμένα , πελώρια—είναι κι αυτή μια παράξενη δικαιοσύνη, λίγος ακόμα πόνος, γιατί δεν είναι φαντάσματα είναι η αλήθεια έρχεται ξαφνικά και σε χτυπάει στο μάγουλο. Τη διώχνεις, επιστρέφει θυμωμένη , σε πετάει κάτω και σε κλωτσάει. Σηκώνεσαι, τη βρίζεις, τη διώχνεις , επιστρέφει μ’ ένα μαστίγιο στο χέρι, σε δένει σε μαστιγώνει αίματα παντού και σημάδια ουρλιάζεις καταριέσαι φτύνεις, φεύγει , μα μένεις δεμένος. Κι εκεί που λες θα κοιμηθώ να ονειρευτώ σε ξυπνάει τρομαγμένο από κάποιον εφιάλτη η φωνή της - ανοίγεις τα μάτια και στέκεται αυτή απέναντί σου μ’ ένα όπλο στο χέρι...-

(αστέρι)
(πέφτει)
(κύμα, λευκό στην άμμο)
(πόδια γυμνά στην άμμο που καίει)
(μαζί κάτω από μια κουβέρτα)
(αστέρια)
(μουσική απ’ το πάνω δωμάτιο)
(κάποτε που μάζευα αστερίες)
(άλμπουμ με φωτογραφίες)
(κοιμάται)
(ο ήλιος)

2007-03-07T23:28:00.000+02:00

Κουράστηκα.
Δεν θέλω άλλες συμβουλές.
Είναι αρκετές μέρες που σταμάτησα τα φάρμακα.
Σήμερα η πρώτη κρίση.
Κουράστηκα.
Θέλω μόνο να ρίξω ένα μήνυμα σ' ένα μπουκάλι.
Μόνο που πια δεν ξέρω τι να γράψω. Κι έτσι...
βρήκα κάτι που έγραψα πριν χρόνια, διαβάζοντας Ρίλκε:

‘‘Denn ihm auch haftet immer an , was uns
oft überwältigt , - die Erinnerung ,
als sei schon einmal das , wonach man drängt ,
näher gewesen , treuer und sein Anschluβ
unendlich zärtlich. Hier ist alles Abstand
und dort wars Atem. Nach der ersten Heimat
ist ihm die zweite zitterig und windig.’’

Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ τρεμούλιασμα απ’ το κρύο κι άνεμος δυνατός... θα πει: αφιλόξενη πατρίδα. Εγώ την ονομάζω χειμώνα.
-Ποια είναι η πρώτη πατρίδα, όμως ; Πού&πότε ;
Μα αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι αρκετές να την αγγίξουν-
«Εδώ όλα είναι απόσταση / κι εκεί ήταν ανάσα»
Εδώ... θα πει: εδώ τώρα εγώ οι άλλοι
Εκεί... θα πει:
Πρώτη πατρίδα ανάσα, αέρας, αναπνοή, ζωή ...
Ήσουν εκεί κάποια στιγμή;
Καρδιά που ψάχνει τη θέση της να βρει;
Ποτέ- —ποτέ, κανείς και πουθενά
μόνο πριν γεννηθεί πριν φοβηθεί πριν κουραστεί

- Κι είναι μια (σχεδόν) ξεχασμένη πατρίδα -
μόνο λίγο το άρωμά της, ανάμνηση αμυδρή, καμιά φορά που στέκομαι στον ήλιο & φυσάει απαλό αεράκι, αίσθηση από-κοσμη, μια διαίσθηση
δια-περαστική, (ήρθε από κάπου αλλού ;)
«κρυμμένο φως πίσω απ’ το φως» , το λέω.

- Κι εδώ όλα είναι απόσταση , που θα πει: χωρισμός, διαχωρισμός, το ένα απέχει απ΄το άλλο κι ο άνθρωπος απ΄τον άνθρωπο κι εγώ από εσένα κι εγώ απ’τα πράγματα - - κι η σκέψη απ΄τη λέξη, κι η λέξη απ’ τη φωνή, κι η φωνή απ’ την καρδιά, κι η καρδιά απ’το χέρι και το χτες απ΄το σήμερα , το σπίτι απ’ το δρόμο ...

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ
στ’ όνειρό μου είδα
μεσ’ απ΄ το γυαλί
μια ανατολή
πριν την καταιγίδα
να με προσκαλεί
ΠΡΩΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ
που;
βρέχει πολύ
κι έχει σβηστεί
ο δρόμος

2007-03-06T13:46:00.000+02:00

Im Juli

-Sag mir, dein Name, Melek... bedeutet er irgendwas?
-Engel.
-Das passt zu dir.
-Danke. Aber du kennst mich doch gar nicht.

2007-03-05T14:40:00.000+02:00

πέρασα ξυστά...στη θάλασσα/κοχύλι
//έσκυψα στο αυτί ΣΟΥ/άκουσα/χείλη/
μύριζαν τον αέρα ΣΟΥ/έγειρα,έσυρα/το αυτί
κοντά στο γόνατό μου//να μου πει για τότε που χτύπησε
σαν ήμουν ΜΙΚΡΗ/το δάχτυλό μου τρύπησε
από ένα κοχύλι-έμεινε βουβό-δεν μίλησε δεν είπε ούτε ένα/
απ' τα μυστικά του, εννοώ/
ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ, ξέρεις...
το κόκκινο δίχτυ στο μπλε της θάλασσας
μου φερε πάλλλλι, κοχύλλλια
(στα δίνω από τότε ψιθυριστά στα χείλια)

2007-03-03T13:08:00.000+02:00

πού πας μικρό αγόρι
να πολεμήσεις
με ψεύτικα σπαθιά
με πλαστικά όνειρα
κι ένα σακουλάκι Gummibaerchen
στην τσέπη

πού πας μικρό κορίτσι
να δεις
με γυάλινα μάτια
με διάφανα όνειρα
με άδεια χέρια
στις τσέπες

κάθε που λέω λίγη ευτυχία
η ζωή με τιμωρεί
"πώς τόλμησες;"
"νομίζεις θα παλέψεις με τα κύματα;
μάθε πρώτα να κολυμπάς"

2007-02-28T11:22:00.000+02:00

2007-02-26T23:12:00.000+02:00

ΕΚΕΙ κρυβόμουν ΟΤΑΝ...

-Γιατί κρύβεσαι;
-Θέλω λίγο να ξεκουραστώ.
-Από τι;
-Με βαραίνει το χτες
-Πέτα το σαν πανωφόρι μια ζεστή μέρα
-Δεν είναι η μέρα μου ακόμα...
-Αν όχι τώρα , τότε πότε;
-Ακόμα κι ο ήλιος παίρνει ρεπό. Θα βγω πάλι μαζί του. Ένα καλοκαίρι.

μου άπλωσε το χέρι. Μου είπε "φόρα φούστα αύριο. Κάντο για μένα"
Του είπα ένα ψέμα/ Κι ΟΤΑΝ επέμεινε : "Δεν θα αντέξω εγώ να δω τον εαυτό μου με φούστα"

-Φόρα την ένα λεπτό πριν βγεις απ' την πόρτα. Μην κοιταχτείς στον καθρέφτη.

...κι ΕΚΕΙ γέλασα. Πώς να το εξηγήσω...

ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ (στους φανταστικούς κόσμους που ταξιδεύω έτσι είναι, η αλήθεια πάντα με προδίδει, αλλά ποιος νοιάζεται;)
Ζήτα τα ΟΛΑ και θα βγω γυμνή. Δώστα ΟΛΑ και θα αδειάσω τα μάτια μου να στα δώσω στα χέρια, για όταν κουράζονται τα δικά σου. Κι όταν ανοίγεις τις παλάμες θα βλέπεις μόνο ουρανό.
ΑΛΛΑ αυτό που ψάχνω δεν το έχεις.

ΑΣΕ ΜΕ να ξαπλώσω λίγο ακόμα στο ΤΙΠΟΤΑ

2007-02-25T08:00:00.000+02:00

"Σκύψε το κεφάλι να σε ιδώ, μα κι α σ' έβλεπα θα γύρευα να
κοιτάξω πιο πέρα
Τι αξίζει ένας άνθρωπος τι θέλει και πώς θα δικαιολογήσει την
ύπαρξή του στη δευτέρα παρουσία;
Α! να βρισκόμουνα ξυλάρμενος χαμένος στον Ειρηνικόν Ωκεανό μόνος με τη θάλασσα και τον αγέρα
μόνος και χωρίς ασύρματο ούτε δύναμη για να παλέψω με τα στοιχεία."

Γ. Σεφέρης, απόσπασμα από το Γράμμα του Μαθιού Πασκάλη

Κι είπα στον εαυτό μου : Πώς ξημερώνει η καινούρια μέρα/ποιον δρόμο θα τραβήξει/κουράστηκα να βλέπω δρόμους/άσε με τώρα να βουλιάξω στην άσφαλτο/όσο είναι καυτή ακόμα/χωρίς δύναμη, χωρίς δύναμη, χωρίς δύναμη/ποιο γκρίζο με στοιχειώνει//

(αυτό για τον etalon που μου θύμισε την ποίηση)

2007-02-22T10:50:00.000+02:00

Την κοιτούσα κι αναρωτιόμουν πού πήγαινε, όχι βιαστική, ΑΕΡΙΝΗ, σαν ξωτικό της πόλης, σαν αυτά που δεν έχουμε ακόμα μάθει να πιστεύουμε πως υπάρχουν. Την είδα για μια στιγμή/ μια ανάσα/ να περνάει απ' το ορατό στο ΑΟΡΑΤΟ/ πίσω απ' τα μαλλιά της έκραζε αργά ένα κοράκι/μαύρο της νύχτας?...όχι : του κάρβουνου κι είχε κουρνιάσει για τα καλά/ έτσι να κάνεις, να το πάρεις, να φτιάξεις μια ζωγραφιά/ένα πορτραίτο κατά προτίμηση/κι αν είναι κοφτερή η όρασή σου, κάντο χωρίς μάτια/:
Γατι την είδα, προχωρούσε χωρίς μάτια//είχε άλλους αισθητήρες, για εκείνην δεν ήταν το μετρό/ ήταν ένας σταθμός κάπου εκεί έξω , στο ΑΠΕΡΑΝΤΟ διάστημα, και τα βήματα δεν είχαν τελειωμό, δεν είχαν γυρισμό, μόνο ΑΙΩΡΟΥΝΤΑΝ
Κι ούτε γύρισε να κοιτάξει τον άντρα πίσω της, ίσως γιατί ένιωσε την ΑΥΡΑ του, ίσως να ήταν περιττός// ίσως εκείνη να ζούσε τη ζωή αλλιώς, ΑΠΟΡΡΟΦΩΝΤΑΣ επιλεκτικά κάποιες λεπτομέρειες, αφήνοντας έξω τα πολύ "μεγάλα", μαζεύοντας κοράλια σtoυς δακτύλιους του Κρόνου ή στο στεφάνι πάνω απ' τα κεφάλια μας.
ΑΡΑΓΕ πόσα τέτοια ξωτικά ΑΛΑΦΡΟΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ανάμεσα μας/
πόσα ν' αφήνουμε να λιώνουν έξω απ' τα σκαλιά μας/
έξω που τα σκυλιά γαβγίζουν/ έξω που γέρνει ο ήλιος και νυχτώνει/
έξω μόνοι//
κι η πόρτα, τι παράλογο, τόσο κοντά (???)

2007-02-18T23:00:00.000+02:00

ορίστε λοιπόν (τα πέντε πράγματα που δεν θα μάθετε ποτέ...ΓΙΑ ΜΕΝΑ?)

ΕΝΑ μικρό κορίτσι κρύβεται κάτω απ' το γραφείο/μυστικό οχυρό/ και βγάζει τόσο θυμό που πιστεύει ότι είναι υιοθετημένη και κανείς δεν της το λέει(αργότερα αποφάσισα ότι ήμουν η μικρή αδερφή του Χριστού με μια πολύ σημαντική αποστολή στη γη, απ' τον πατέρα μου το θΕΟ, μέχρι που συνειδητοποίησα πως έχει προ πολλού πεθάνει, ευχαριστώ κύριε Νίτσε!)

ΔΥΟ πρώτες επαναστάσεις έκανε ως έφηβη στα 13 της, στο πρώτο ταξίδι χωρίς γονείς, όταν μια παρέα Ελληνοαμερικανάκια σε ένα αξέχαστο ταξίδι με πλοίο την ρώτησε "καπνίζεις?" είπε "φυσικά", ρούφηξε νωχελικά την πρώτη της γουλιά μπύρα κι έπειτα ρούφηξε την πρώτη της τζούρα απ΄το απαγορευμένο τσιγάρο (προσπαθώντας να μην δείξει ότι δεν έχει ιδέα τι κάνει) Έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ...

ΤΡΙΑ βράδια μετά το έσκασε από το σπίτι για τρεις μέρες. Επιστρέφοντας κατάλαβε πόση ΔΥΝΑΜΗ μπορεί να ασκήσει πάνω στους γονείς της και πάνω στους ανθρώπους που την αγαπούν. Σπάνια την χρησιμοποιεί, αλλά όταν το κάνει έχει σοβαρούς λόγους

ΤΕΣΣΕΡΑ βαθιά ερωτικά σημάδια έχει αφήσει ο χρόνος πάνω της. Θα σας πω για τον ανεκπλήρωτο εκείνο έρωτα των καλοκαιριών, τρια καλοκαίρια στο μαγικό νησί κι ένας χειμώνας στις Βόρειες Χώρες (Μύκονος και Τορόντο στην προσωπική της Γεωγραφία)Όλα ξεκίνησαν μ' ένα "πήγαινε στην τουαλέτα κι έρχομαι σε πέντε λεπτά" , ένα τριπάκι ερωτικών φαντασιώσεων, μια σχέση που δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί , κι ένα πάθος που θα μείνει για πάντα στο χρόνο ως Το Πάθος, γιατί ήταν το ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ. Συμπέρασμα: ο μοναδικός πραγματικός έρωτας είναι ο απραγματοποίητος, γιατί η υπόσχεσή του αιωρείται σ' έναν δυνητικό μέλλοντα ακέραιη

ΠΕΝΤΕ ενέσεις την ημέρα κάνει για να ζήσει. Η προσωπική της αδυναμία, από τότε που ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη πως είναι διαβητική. Ουδείς τέλειος, ουδείς παντοδύναμος. Καμιά φορά βοηθάει, για να πάψεις να φοβάσαι τον ΘΑΝΑΤΟ.

να και κάποιοι άλλοι και τι ποτέ δεν θα μάθετε γι' αυτούς:

candyblue
lithium
bliss
undercontrol
ihadafarminafrica

2007-02-17T11:23:00.000+02:00

πώς βουτάς έτσι μέσα στο γκρίζο/
κι αν υπάρχει γυρισμός/
αν ζω εδώ/δε μένει κανείς/
για να ρωτήσω/
αλλά πρέπει να ζήσω
(μυρίζει βροχή που φλέγεται
πώς να ναι αυτό/πήρε το νερό
ΦΩΤΙΑ
κι έσβησε μες στην ίδια του την κίνηση/
σ' έναν χορό/
με μια ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ
"μπορώ;"

2007-02-15T13:50:00.000+02:00

BlooDy VaLeNtInE

Έτσι ήταν χτες.Το πέρασα ακούγοντας για μια αρρωστημένη αγάπη.
Μαζί με μια προ ετών θαμμένη αγάπη.
Στην οθόνη αιματοβαμμένες αγάπες.
Πτώματα του Χρόνου (το ξερες, κάποτε ο Χρόνος ήταν ο Κρόνος/
ο θεός με χίλια δυο μαγικά στο σπαθί του/
κάτω απ΄τον ήλιο λάμπει η σφαγή/
στη στιγμή ατέλειωτες αναλαμπές/τώρα κι αυτές μικρές θεές)
Χτες.

Ξάπλωσε, αγάπη μου, και ξεκουράσου,
γιατί έτρεξες μίλια,
κι είσαι ακόμα εκεί απ' όπου ξεκίνησες.-

2007-02-14T07:04:00.000+02:00

TRue RoMaNcE ParT II

ποια μοίρα το ορίζει
σε σκίζει/στα δύο/μια ανεκπλήρωτη μοίρα/
είσαι ξαφνικά ένα κορίτσι με τρεμάμενη φωνή/
στη σκηνή/ ενός μισοπαιγμένου έργου/
και ρωτάς "what to do"/αν υπάρχει κάτι να σκηνοθετήσεις/
σ' αυτό το έργο/ σε μια ήδη σκηνοθετημένη ζωή//

κορίτσι γνωρίζει κορίτσι
κορίτσι αγαπάει κορίτσι
(does it go both ways, darling?)
κορίτσι φιλάει κορίτσι
(ποια μυστικά σας δένουν/ποια σας χωρίζουν)
κορίτσι κοιτάει κορίτσι
βουβό φως στα μάτια της
πιο φωτεινή φωνή η φωνή της/
πιο γλυκιά η σκληράδα της//
μ΄αγαπάς, καρδιά μου? μ΄αγαπάς??//

Η μία είναι νεράιδα, η άλλη είναι άγριο ξωτικό του δάσους, νόμιζε γνώριζε τα κατατόπια, αλλά όταν πίνεις το πράσινο μαγικό φίλτρο, τίποτα δεν είναι το ίδιο, ούτε οι πιο γνώριμες γωνιές. Κι έτσι το ξωτικό πίνει το φίλτρο, κι έτσι το ξωτικό ξεχνάει λίγο τον πόνο, κι έτσι το ξωτικό χάνεται στα πιο σκοτεινά μονοπάτια, κάτω απ' τις σκιές των βράχων ή των δέντρων καμιά φορά/ Μα η νεράιδα (και ως γνωστόν οι νεράιδες ζουν στις λίμνες ή στις πισίνες καμιά φορά, όταν μπορούν να ξαπλώσουν στο γρασίδι, να γίνουν ένα με το αιώνιο γρασίδι) έτσι η νεράιδα αφήνει τους βυθούς της, κι αναδύεται, υγρή, δεν την πειράζει, και το χώμα είναι υγρό μετά τις μεγάλες βροχές, και θέλει να ουρλιάξει "όχι", να σπάσει όλα τα μπουκαλάκια το πράσινο φίλτρο, να πεί αυτά τα μαγικά δεν είναι για μας, εμάς μας ορίζει η αγάπη ("κι ας μην πιστεύω στην αγάπη" ψιθυρίζει κρυφά)- κι ύστερα ανοίγοντας το στήθος στα δύο χώνει βαθιά το χέρι, τραβάει με δύναμη την αρτηρία της θλίψης, να την δείξει στο άγριο ξωτικό, να το ρωτήσει "γιατί δεν σου φτάνει να ξαπλώσουμε στο δικό μου γρασίδι, να χαθούμε στο δικό μου πράσινο"///-.

μπορούν οι νεράιδες να ερωτεύονται άγρια ξωτικά
κι αν ναι, μπορεί η καρδιά να σταματήσει να ρωτά
ΓΙΑΤΙ?
ΣΙΩΠΗ
σαν το νεφέλωμα αστεριού που πεθαίνει

2007-02-10T13:02:00.000+02:00

αφιερωμένο στην bliss που ζήτησε καινούριες φωτό

Δεν ήξερα πώς να πλησιάσω αυτό το δέντρο
(δεν ήξερα πώς να πλησιάσω τους ανθρώπους)
Τόσο βαθιά ριζωμένο, κι ανέβαινε τόσο ψηλά, από συνήθειο
(τόσο βαθιά ριζωμένοι στη συνήθεια, κι όμως τεντώνονταν για άλλες σφαίρες)
Ώσπου ξαφνικά έσκασε μια ακτίδα, τι λέω μια δέσμη, τι λέω μια χούφτα
(ώσπου ξαφνικά μου δίνουν το χέρι, τι λέω! αναπάντεχα)
ΦΩΤΟΣ
(μια εσωτερική χειρονομία, από μια χαραμάδα, απρόσμενη ΧΑΡΑ?)

"είσαι πολύ μεγάλος για να σ' αγκαλιάσω
είσαι πολύ ψηλός να χαιδέψω τις άκρες σου
σκύψε το φως σου λίγο να μ' αγγίξει/
ν' ανοίξει
το στόμα μου/
το χώμα μου
πιο μαλακό απ' το δικό σου/
απλώσου
ρίζα στη ρίζα η τελευταία διακλάδωση"//--

2007-02-06T10:35:00.000+02:00

τι σκεφτόταν η beatrice όταν περίμενε υπομονετικά να την τραβήξει η Julia Margaret Cameron?
ίσως ό,τι κι εγώ όταν περιμένω να με αναζητήσεις
για να σε δω, γιατί στους λαβυρίνθους του μυαλού μου περιμένω
και το νήμα είσαι εσύ (ενώ θα έπρεπε να είμαι εγώ)
κι ένα τραγούδι παίζει στο repeat
κι αναπνέω στο repeat
κι αναμένω στο repeat
και οι νύχτες πατάνε το κουμπί για μία ακόμη φορά
ΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ
διψάνε ν' αγγίξουν ένα στα γρήγορα
"πότε θα σε δω για ένα στα γρήγορα?"
ΕΙΠΕΣ κι όλη η αλήθεια μας ήταν εκεί , συμπυκνωμένη, έχασκε
κι η αλήθεια μου τεντωνόταν, ανάμεσα στο νοσταλγικό βλέμμα μιας φωτογραφίας...για ένα μέλλον διαφορετικό αφόρητη νοσταλγία...
και μια πραγματικότητα στο repeat
αν έτσι είναι, ας είναι, ΑΣ ΠΑΓΩΣΩ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ
(πιο πολύ πονάει που ξέρω ότι ξέρεις)
"Play it again Sam!" το τραγούδι μου- ΤΗΝ ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ ΜΑΣ

2007-02-04T10:02:00.000+02:00

προχτές βγήκαμε όλοι μαζί ...ποιος κρυφός πόθος σας κινεί εσάς τους τρεις/και ποιος εμένα? τι ψάχνω όταν γνωρίζω μια καινούρια κοπέλα/και πού πονάω/όταν περνάω/ απαρατήρητη... κι ίσως η πιο σημαντική ερώτηση/ποιος να με σώσει/τη στιγμή που πνίγομαι στα σφηνάκια τεκίλα/και δεν θέλω κανείς να με σώσει/ένα κορίτσι που θέλει να δώσει/ την παράστασή της
σε αναζήτησα πάλι (ελπίζοντας για τελευταία φορά)/ είχα μόλις δει το "100% τέλειο κορίτσι για μένα"/ κι όπως το ένιωθα να ανεβαίνει κύμα μου πάνω μου κύμα απειλητικό / Κύμα ΜΟΥ/ σαν να ήσουν εκεί (ή θα έπρεπε να ήσουν εκεί)/και στο είπα/ κι όλο αυτό το νερό που ξεβράζει η θύμησή σου πλημμύρισε την τρύπα/
του μυαλού μου/χωρίς ήχο/χωρίς ηχώ/κύμα απειλητικό/χωρίς απάντηση
κι έπειτα ήσασταν εσείς...κι εκείνη η σερβιτόρα που πιάσαμε κουβέντα/κι ήθελα να της πω/πάρε με από δω/ και βάλε με στον κόσμο σου έστω/πόσοι παράλληλοι κόσμοι κυκλοφορούν/διπλώνουν και ξεδιπλώνονται/και πού να χωθώ/ ΑΝ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ?
ποιος πόθος με κινεί ψιθυριστά κι αν θα 'ναι εκεί ζεστά / ΑΝ αρωτιέμαι//
αν θα κοιτώ ένα πρωί από ψηλά/ ποιος θα περνά/ ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΟΥ

2007-01-30T12:04:00.000+02:00

πώς τριγυρνάει η μοναξιά σαν μαύρη γάτα μπροστά απ' την είσοδο του σπιτιού μου. Και τίποτα δεν την φοβίζει. Ίσως αν μαθαίναμε μια καινούρια γλώσσα?...
Κι ο θάνατος λοιπόν είναι κάτι που γίνεται, όπως το χιόνι...
Αν ήταν οι σκέψεις τραγούδια, αν μεταφράζονταν οι σκέψεις σε μουσική (αντί να γίνονταν αμέσως λέξεις/με μια απλή εξίσωση)
όταν η σιωπή θα μου τραγουδάει αντίο, τότε θα είναι ο μ ο ρ φ ι ά.

[αφιερωμένο στον Good As You]

2007-01-27T10:50:00.000+02:00

...ThErE hE wAs JuSt WaLkInG dOwN tHe StReEt...

Να μια απ΄τις φωτό μου που δεν ήταν αρκετά καλές, τι πήγε στραβά δεν ξέρω. Μες στο μυαλό μου ήταν όλες υπέροχες, ήταν απόκοσμες, ήταν "καλλιτεχνικές"/
και τι έμεινε απ' αυτές? ένα μίζερο περίσσευμα, μια καρικατούρα των εικόνων που έσκαγαν μικρά φλασάκια στο διεστραμμένο μυαλό μου/
και τι έμεινε? έγω, ένας τουρίστας να φωτογραφίζω τον αδερφό μου/κάτω απ' τον γνώριμο απογευματινό ήλιο/
και ΤΟΝ ρωτώ, για την ακρίβεια ρωτώ και τους δύο "γιατί δεν με βοηθήσατε"/
ΕΝΩ θα πρεπε να ρωτώ τον εαυτό μου "γιατί είσαι τόσο μικρός"/
ή το ΒΛΕΜΜΑ μου "γιατί με πρόδωσες;"
........
Αυτή η βδομάδα γεμάτη βίαια όνειρα, εξουθενωτικά
ΤΥΧΑΙΑ ΑΠΑΡΙΘΜΗΣΗ
- οι φίλοι μου, ενώ δίδασκα, με πέταξαν έξω απ' την αίθουσα, τα ήξεραν ήδη όλα, με χλεύαζαν
- άφησα για μισό λεπτό τα κλειδιά μες στο αμάξι, μπροστά απ' το περίπτερο το γνωστό πάνω στη λεωφόρο και κάποιος το έκλεψε
- δοκίμαζα ρούχα στο δοκιμαστήριο στο πολυκατάστημα του μέλλοντος για ένα πάρτυ στον διαστημικό σταθμό Β' και τίποτα δεν έκανε
- και λίγο πριν τελειώσουν όλα δίναμε ένα ραντεβού κάθε βράδυ στο όνειρο μου, το ίδιο γαμημένο ραντεβού, μπροστά απ' τον τεράστιο σιδηροδρομικό σταθμό μιας μεγαλούπολης, νομίζω για να φύγουμε από δω/ αλλά ποτέ δεν ερχόσουν/ ή δεν ερχόμουν εγώ

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ? ("ακροβατώ κι εγώ?")

2007-01-05T13:02:00.000+02:00

Δεύτερο Όνειρο : Η πισίνα

Τότε λοιπόν κολυμπούσα
σε άγρια νερά πισίνας
"γιατί άγρια ;" θα ρωτήσεις...τι να πω, ο ουρανός ήταν γκρίζος, τα νερά ήταν γκρίζα, και πιο βασικό όλων : ήταν αγώνες
Ή μάλλον- ψέματα- βασικότερο όλων ΝΙΚΗΣΑ
είχα χρόνια να νικήσω σε κάτι
φαίνεται ήταν η σειρά μου να ζήσω την μικρή αυτή ψευδαίσθηση
νικησα, λέει, όλους τους ΑΝΤΡΕΣ
αλλά δεν βγήκε ήλιος, και δεν υπήρχε έπαθλο

και ξυπνώντας ΘΥΜΗΘΗΚΑ
ένα καλοκαίρι στο νησί, φωτεινό, σε μια άλλη πισίνα ΠΙΝΩΝΤΑΣ
μαλιμπού ανανά και μαρτίνι
ώσπου ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕ και το φεγγάρι μ έβαζε να πίνω βότκα ρεντ μπουλ
για να ΘΥΜΗΘΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, που όλη την ώρα εκείνη κοίταγε ξεχασμένος σε μια γωνία
ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΜΙΑ
καθώς ερχόταν η ώρα να βουτήξω στη θάλασσα
στην ασημί γραμμή πάνω στο μαύρο
έσπρωχνα μαλακά το κύμα
να ρθω να βρω έναν άντρα πίσω απ΄το μπαρ
που με ΠΕΡΙΜΕΝΕ
στο ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ
υ γ ρ ό ς

2007-01-04T18:04:00.000+02:00

είδα το πιο παράξενο όνειρο χτες
από γνωστούς, ένας φίλος από τα παλιά
τόσο παλιά και τόσο ξεχασμένος,που πια ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ούτε το τηλέφωνό του, κάπου στα παλιά τετράδια ή στις λίστες και στο σπίτι
είχε ξαπλώσει δίπλα μου ενώ εγώ κοιμόμουν
σ΄έναν στριμωγμένο καναπέ (μικρό σε πλάτος, αλλά βαθύ σαν θάλασσα, να βυθιστείς)
κι ήταν ο χώρος ένα δωμάτιο, ΜΙΚΡΟ σε πλάτος, και σ΄όλες του τις διαστάσεις , μόνο βαθύ και ζεστό (την αίσθηση που έχουμε ντάλα καλοκαίρι στην ακροθαλασσιά,
κοιτώντας προς τα έξω, τους ανθρώπους, που χάνεται η απεραντοσύνη, αλλά είναι ακόμα εκεί η ζεστασιά, ότι δηλαδή είμαστε όλοι ΕΚΕΙ, όσοι χρειάζονται)
έτσι με το δωμάτιο, κι έξω ήταν χειμώνας, και ΠΟΛΗ κάπου στο 2222.
ΜΑ ΜΕΣΑ στο μαγαζί ο κόσμος καθισμένος έπινε καφέ, σε στριμωγμένα τραπεζάκια, πιο πολύ θρανία σχολείου. ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ μοίραζε γλειφιτζούρια κι άλλα γλυκά.
Κάποιος απρόσεκτος περαστικός με ξύπνησε (πάνω που έβλεπα το πιο περίεργο όνειρο)
κι ο φίλος μου είπε "δεν ΠΕΙΡΑΖΕΙ, εδώ είμαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλο"
και σκέφτηκα "πάλι καλά που ξύπνησα, κάποιος με ΚΟΙΤΑΖΕΙ".
Κάποιος με κοίταζε απ το μπροστινό τραπέζι ενώ κοιμόμουν
κι ήταν όμορφος ή έτσι μου φάνηκε ανάμεσα σε ξύπνιο κι ύπνο.
Μου χάρισε ένα γλειφιτζούρι, κι εγώ το χάρισα σε μια κοπέλα που περνούσε, χοντρή
"αυτή το χρειάζεται περισσότερο από εμένα"
και πάνω που έλεγα να φύγω ( κι όλο περίμενα άλλο ένα βλέμμα του όμορφου ξένου)
πέρασε μια δεύτερη κοπέλα που μοίραζε καταλόγους ΜΕ ΤΑΙΝΙΕΣ
και ήμουν σίγουρη πως τις ταινίες αυτές τις είχα ξαναδεί όταν ήμουν ΠΑΙΔΙ
(ΟΜΩΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΤΟ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ)
έμοιαζαν παλιές, έμοιαζαν ξεχασμένα διαμάντια κι αριστοθργήματα της 7ης Τέχνης
κι ήταν αυτό το φουτουριστικό καφέ μπαρ τόσο άνετο, που ο ένας δίπλα στον άλλο διαλέγαμε και βλέπαμε ταινίες όλα τα μέρη του σώματός μου ακουμπούσαν με τα σώματα των άλλων
ΚΙ Ο ΟΜΟΡΦΟΣ ΞΕΝΟΣ ΑΚΟΜΑ ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΕΜΕΝΑ
μέσα σε μια ταινία, όταν όλοι απορροφημένοι
με πλησίασε να κάνουμε έρωτα
και στη μικρή στριμωγμένοι οθόνη ΤΟ ΕΙΔΑ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ
ΜΕ ΕΙΧΕ κολλήσει στον τοίχο
κι εγώ κι αυτός δεν είμασταν άλλο από μια σκηνή σε ταινία
που ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΥΡΙΣΤΕΙ, ΤΟ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΣΤΕΙ ΠΟΤΕ

2006-12-16T10:03:00.000+02:00

είπα ένα μεγάλο όχι και κάτω απ΄το βάρος του ασφυκτιώ
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
μια σκιά που ζει τη ζωή μιας σκιάς
κάτω απ΄το φόβο του μεγάλου ναι
κάτω απ΄τη μασχάλη μου κοιτάς
εκεί μαζεμένοι όλοι οι φόβοι
μα πιο πολύ η υποψία...
ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ
κι αν είναι έτσι, ποιος θα μου λέει
"βάψε τα νύχια σου, καθάρισε το σπίτι, σκύψε"
ποιος θα μου λέει
"χαμογέλα, να γελάς, η ζωή είναι μια περιπέτεια"
κι όταν περπατάς, ποιος θα συνοδεύει με το βλέμμα το βήμα σου
αν μ΄αγαπάς- βαριά κουβέντα, μαλθακή-
ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

2006-12-15T12:44:00.000+02:00

πάντα αγαπώ μια καινούρια πόλη
ποτέ δεν είναι αρκετή να μ αγκαλιάσει
όπως ένα ζεστό σώμα
ιδρωμένο
και μια φωνή πάθους στους διαδρόμους, στις σκάλες,
στα δωμάτια,
κάτω από μια λάμπα που βρήκα
πεταμένη στα σκουπίδια
τώρα ζητάς να σου την δώσω
τι να απαντήσω πώς να νιώσω
όταν είμαι μόνη κλέβει το φως
μαζί σου είναι μικρή- το σπίτι ντύσου
ή μια καινούρια πόλη
ΚΙ ΕΛΑ
να περπατήσω άγνωστους δρόμους
χωρίς τα πόδια να πληγιάσουν
ΑΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ; ... (ναι...)

2006-12-03T14:39:00.001+02:00

LOVE on a real TRAIN

2006-12-03T12:12:00.000+02:00

τώρα ποιον θα φαντάζομαι δίπλα μου?
αγώνες αυτοκινήτων
αυτοκίνητα στους αυτοκινητόδρομους
τα βιντεάκια σου δηλαδή
κι ένα γέλιο ανάμεσα στις σφήνες
το αμάξι που επιταχύνει και χάνεται
και το μηχανοκίνητό σου στις πιο τρελές φαντασιώσεις
στις διαδρομές του κορμιού
και της μηχανής του καφέ
που δεν πρόλαβες να ακούσεις
ντύθηκες γρήγορα αλλά προλάβαμε τα βιντεάκια σου
ΤΩΡΑ ΚΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ
SOMETHING TO REMEMBER ME BY
SOMETHING TO REMEMBER YOU BY
SO YOU VE TAKEN YOUR BEST SHOT
CUM CUM CUM CAUSE
someday i'll be able to shoot back

2006-11-30T17:44:00.000+02:00

here's my CAMERA LENS

i m ready to exploit people
(i d do anything you know)

to take the best SHOT

2006-11-23T19:25:00.000+02:00

το αγόρι πάλλεται
κάπου στο βάθος του καρπού της
σα φλέβα
έτοιμη να εκραγεί
στην παραμικρή κίνηση
ευαίσθητες ισορροπίες
πίσω από πρόστυχα λόγια
το πιο γλυκό κλείσιμο του ματιού
παραφυλάει πίσω απ΄την πρωινή δροσιά
την υγρασία του χειμώνα
ανυποψίαστο
το κορίτσι του καλοκαιριού
ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

2006-11-23T11:47:00.000+02:00

-Αν με έβλεπες στο δρόμο, από πίσω, όπως τότε
θα σου τραβούσε την προσοχή ο κώλος μου;
(στ΄αλήθεια μωρό μου, θα με έπαιρνες από πίσω, στο δρόμο,
όπως όταν πρωτογνωριστήκαμε;)
-Θα στο δείξω καύλα μου όταν σε ξαναδώ
(είσαι ό,τι πιο ρομαντικό έχω ζήσει)

έλα, πήδα με, πάλι
όσο ακόμα έχεις αίμα στα χέρια σου,
όσο είναι ακόμα νωπά από την πάλη

γάμα με, ξανά
όσο έχω ακόμα αίμα στο πρόσωπο
και μελανιές στο σώμα, στην καρδιά

τώρα,
όσο
προλαβαίνουμε,
στην μεγάλη μας παρακμή
IS THIS TRUE ROMANCE, OR WHAT?

2006-11-17T10:38:00.000+02:00

-Πάμε στο δωμάτιό σου;
-Πάμε.

Χαμογέλασες και φωτίστηκε πάλι όλος ο χώρος.
Χαμογέλασες και χαμογέλασε μαζί σου όλος ο κόσμος.
Θέλω να πω στο ηλιολούλουδό μου όλα αυτά που ξέρω για σένα.
Αλλά αυτό μοιάζει πάντα να ξέρει περισσότερα.

...Κι έτσι περιμένω με το βλέμμα καρφωμένο σ΄ένα σημείο
κάπου έξω απ΄το παράθυρο...στα αναμμένα φώτα, στις απέναντι πολυκατοικίες,
στις ιστορίες των ανθρώπων
Τα μάτια μου κουράστηκαν να περιμένω, μάτια μου.
Που και που όμως ακούω τις δικές σου ιστορίες
και βρίσκουν την θέση τους σ΄ένα σημείο πίσω απ΄το αυτί μου,
κουμπώνουν σαν ανάποδο σκουλαρίκι
Με την ίδια αθωότητα που κουμπώνει πρόστυχα το σώμα στο άλλο σώμα
Με την ίδια φυσικότητα που αλλάζουμε στάσεις στο κρεβάτι ή στο πάτωμα
Με το ίδιο πάθος που σε παίρνω στο στόμα μου
Κι ύστερα ένα ακόμα τέλος και φως απ΄τα μαλλιά σου
στις άκρες των δαχτύλων μου

ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΠΑΩ ΝΑ ΠΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ, Η ΖΩΗ ΜΕ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ

2006-11-13T14:04:00.000+02:00

PuMp Up ThE vOlUmE

and meet HaPpY hArRy HaRd-On

and meet the EaT-mE-bEaT-mE LaDy

and they said:"THE TRUTH IS A VIRUS"

EVERYBODY KNOWS you love me baby
EVERYBODY KNOWS you really do
EVERYBODY KNOWS that you've been faithful

...you 've been discreet
there were so many people you just had to meet
without your clothes
and EVERYBODY KNOWS (leonard cohen)

2006-11-06T22:32:00.000+02:00

Judy Garland-Somewhere Over The Rainbow

...κι έτσι μπορείς πάντα να -ξανά/και/ξανά-βουτήξεις- στη μαγική σου χώρα...

2006-11-05T12:56:00.000+02:00

the reason WHY i'm writing a letter to you

σε κοιτάω κρυφά από μισάνοιχτες πόρτες/
και χαραμάδες που αφήνεις που και που/
και ονειρεύομαι μια πτήση/
αυτή την πτήση,καρδιά,την έχεις ξαναζήσει

2006-11-02T09:26:00.000+02:00

come on ride the SHORTBUS

2006-10-31T17:28:00.000+02:00
Midnight Radio
Rain falls hard
Burns dry
A dream
Or a song
That hits you so hard
Filling you up
And suddenly gone
...

2006-10-30T14:05:00.000+02:00

διαγράφουμε κύκλους ΟΤΑΝ ΣΧΗΜΑΤΙΖΩ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΥΚΛΟΣ;
ΞΕΡΩ είμαι ο διαβήτης, κι εσύ ο κύκλος μου
γυρνώ ξανά- διαγράφω ΚΥΚΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ-
εγώ στο κέντρο μια πληγή, εσύ όταν κοιτώ στον ουρανό
κύκλος πίσω από γκρίζο σύννεφο
ΞΕΡΩ κύκλους κάνουμε, δεν ξεφεύγεις απ΄την τροχιά μου
αλλά πλησιάζει η ώρα
ν΄ανοίξει ο κύκλος ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ

πάντα στην τροχιά μου ποτέ δεν σε αγγίζω
τόσο κοντά το πάντα και το ποτέ
πότε θα συναντηθούν;

2006-10-28T09:52:00.000+03:00

γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος ή ποια/ κρυμμένη ακούει κρυμμένος κοιτά/ στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου/ όσο εσύ τραγουδάς/ ένα κρυφά αφιερωμένο τραγούδι/ και κλαίει μαζί σου/ μια αγκαλιά που ποτέ δεν δόθηκε/ ή ίσως αργά/ όπως γίνονται κι όλα εξάλλου// αλλά συνέχισε μέχρι/οι αναμνήσεις να γυρίσουν/να σου ζητήσουν "συγγνώμη"

2006-10-20T12:29:00.000+03:00

μου ΄δωσες μια φράση κι έγραψα : πόσα
όμως αντέχεις καρδιά μου
να δεις στο σκοτάδι//
και πόσα στο φως ;//
ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός
"να ΄ταν το ξημέρωμα κι η μέρα μου αλλιώς"
"πίσω απ΄τις κουρτίνες ο κόσμος νεκρός"

2006-10-19T10:04:00.000+03:00

πρέπει μικρή μου να εφεύρεις πάλι τον εαυτό σου, απ΄την αρχή
σε μια στιγμή/που κανείς δεν κοιτάει/μόνο εσύ/να κοιτάς κρυφά πίσω απ΄τις κουρτίνες/κι ύστερα/τα όνειρά σου καθαρά
//πρέπει να εφεύρεις πάλι τον εαυτό σου/ και τελικά ποιος είπε/ πως τα όνειρά σου δεν είναι η δική σου ταινία;

2006-10-18T12:54:00.000+03:00

"for Christ's sake, life is not a movie"
"yeah it is ... even that line you just said comes from a movie"

2006-10-16T10:46:00.000+03:00

Ο ΧΡΟΝΟΣ - όταν θέλεις να τρέξεις, στέκεται.- κι όταν στέκεσαι, σε προσπερνάει.-
κι εσύ- ΧΑΜΕΝΟΣ- προσπαθείς ν΄αποκρυπτογραφήσεις το αποτύπωμά του...
(αν δηλαδή το ΧΕΡΙ σου ΧΩΡΑΕΙ στο δικό Του?) ...

αυτά σκεφτόμουν ΟΤΑΝ ήρθες. ΤΟΤΕ ήρθες (ήταν λοιπόν απλά θέμα χρόνου ή...
Αλλά το θέμα είναι αλλού. Εγώ ένιωσα πάλι π ε τ α λ ο ύ δ ε ς. Είχες έρθει κι άλλες φορές, Αλλά... (αυτή τη φορά ο χρόνος κυλούσε διαφορετικά...
και μια π ε τ α λ ο ύ δ α πετούσε.

με κοιτούσε την ΩΡΑ που εσύ κοιμόσουν.-
Αλλά είχε κάτι στο ΒΛΕΜΜΑ

"BUTTERFLIES and HURRICANES, baby" she said
"butterflies become hurricanes beware
...of your little butterflies in the middle of YOUR hurricane
TODAY cause there's a great TOMORROW"

Trailer Dot The i Movie

2006-10-12T11:46:00.000+03:00

Short Trailer for the Movie from Gael Garcia Bernal

2006-10-07T13:40:00.000+03:00

σε μυρίζ_ ακόμα επάν_ μου
από χτες το βράδυ
Τίποτα δεν έγινε.
Τίποτα δεν έγινε.
Σου αρέσει η λέξη "μέθεξη". Ρ_τάς
Σου αρέσει κι η λέξη "ονείρ_ξη". Γελάς
Σου αρέσουν οι λέξεις με ΞΙ ...

Ο κύκλος της εκδίκησης έχει κλείσει για μας.
Μαζί κι ο κύκλος του έρ_τα.
Τότε : ποια διεστραμμένη μοίρα μας κρατάει δεμένους
και δεν μπορ΄_ να αποτινάξ_ το άρ_μά σου ;

2006-10-06T15:04:00.000+03:00
Sympathy for mr. vengeance trailer

σε ποιον έχ? κάνει κακό

2006-10-01T18:06:00.000+03:00

θα ρθω να σε βρω
όταν θα μαι πάλι όμορφη κι η ψυχή μου
(θα ναι) ελεύθερη να πετάξει και δυνατή
για να χαμογελάσει ΠΑΛΙ

Wicked Little Town - Hedwig and the Angry Inch

2006-10-01T17:10:00.000+03:00

Wicked Little Town from Hedwig and the Angry Inch.

μερικές φορές αυτό που θέλεις να έχεις
είναι αυτό που δεν μπορείς να είσαι
και πονάει

2006-09-24T13:21:00.000+03:00

"Σκοτάδι θυμήθηκε τη μέρα
κι έγινε καθρέφτης - - μην πέφτεις!"
είπε η ίδια η φωνή μου
μέσα από τα βάθη όχι και τόσο ξεχασμένου παρελθόντος

Κι εκείνος , που δεν ήθελα να έχω, αλλά να είμαι είπε "Η ζωή είναι ωραία", χωρίς να σκέφτεται τον τίτλο ταινίας,χωρίς να σκέφτεται καν
Γι΄αυτόν η ζωή είναι ωραία, χωρίς όρους

Κι έπειτα σκέφτηκα...ήταν κάτι που είπε κάποιος για τον θάνατο... (το αγαπημένο μου θέμα, αν δεν καταλάβατε καλά) Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ

Σκοτάδι θυμήθηκε τη μέρα,
αν έρθεις, σαν κλέφτης, θα έχω το παράθυρο ανοιχτό
ΜΗΝ ΠΕΦΤΕΙΣ

2006-08-14T09:58:00.000+03:00
κι αν δεν μπόρεσε να πνιγεί από
/ο βράχο /ης

όμως θα σβήσει σα θάλασσα αργά /ο απόγευμα
αργά όπως πάν/α
για πάν/α αργά

2006-08-05T11:35:00.000+03:00

πάντα ήθελα να ζήσω.........τη ζωή μου σαν video-clip

το φαντάζεστε? τι συγκινήσεις/!

η πιο κοντινή εμπειρία σ' αυτό είναι να τρέχω με το αμάξι στις λεωφόρους κι η μουσική να τρέχει κι αυτή στη διαπασών
με ανοιχτά παράθυρα κι η ζωή να με χτυπάει στο πρόσωπο σαν αέρας
σκληρή
δροσερή
γεμάτη

χτες πλησίασα πάλι λίγο
λίγο πιο κοντά στον ήλιο
λίγο πιο λαμπερός στη θαλάσσια επιφάνεια

ώσπου εκείνος χαμήλωσε τη μουσική και ρώτησε "τι θα κάνεις απ΄ το Σεπτέμβριο?"
κι έδωσε καλές πρακτικές συμβουλές
αλλά πώς να του πεις "απ' το Σεπτέμβριο λέω να πεθάνω"?????

να το ρολόι μου, δες, ο χρόνος μετράει ανάποδα

2006-07-30T20:29:00.000+03:00
κι όμως είναι γεγονός

μες στα δάση της τρέλας ... οι τρελοί αναγνωρίζουν τους τρελούς

"πας για τσιγάρα?" με ρώτησε η γυναίκα απ' το μπαλκόνι
σαν να με διάβαζε (είναι αλήθεια, ήμουν διάφανη, έστω για λίγο,
για μια άγνωστη?)
σαν να με διάβαζε-μετά το καληνύχτα-
είπε ιστορίες για καρκινοπαθείς κι αρρώστους κι εξαρτημένους από νοσοκόμους
κι ύστερα μια ελπίδα ή σαν μια ευχή που έσταζε θλίψη...

"το μόνο που έχει σημασία, να ζεις χωρίς να εξαρτάσαι από κανέναν
- ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ (πάνω απ' όλα)"

κι ήθελα τόσο να τη ρωτήσω, τώρα που είμαστε πια ίδιες
(εγώ και η τρελή της γειτονιάς) "τότε τι θα γίνει με το Όνειρο?..."

2006-07-27T21:51:00.000+03:00

πεθαίνω έναν αργό θάνατο
όλα αυτά που δεν κατάφερα να αγαπήσω
στη ζωή
χαμογελούν ειρωνικά
γιατί μου χρωστάνε έναν αργό θάνατο

τους άντρες που δεν με κοίταξαν
τους φίλους που δεν τηλεφώνησαν
τα φορέματα που δεν ταίριαζαν
τη μητέρα/τον αδερφό/ τα μυστικά τους
τις άδειες ώρες
τις λέξεις που γλυστρούσαν μέσα από τα χέρια μου
όταν τις είχα ανάγκη, για να αγκαλιάσω τις σκέψεις

τις σκέψεις
ενός μυαλού διεστραμμένου